หนุมาน

วานรน้อยหนุมานเกิดเมื่อวันอังคาร เดือนสาม ปีขาล

ไม่ได้คลอดอย่างทารกทั่วไป แต่ทะยานออกจากปากคุณแม่สวาหะ แล้วขึ้นไปลอยบนอากาศ

“ปีขาลเดือนสามวันอังคาร
เยาวมาลย์ก็ประสูติโอรส
เป็นวานรผู้เผ่นออกทางโอษฐ์
เผือกผ่องไพโรจน์ทั้งกายหมด
ใหญ่เท่าชันษาได้โสฬส
อลงกตดั่งดวงศศิธร”

ที่น่าตกใจพอกันกับการเผ่นออกทางปากแม่ คือวานรน้อยหนุมานนั้นตัวใหญ่เท่ากับอายุ 16 (โสฬส)

“ลอยอยู่ตรงพักตร์พระชนนี
รัศมีโชติช่วงในเวหา
มีกุณฑลขนเพชรอลงการ์
เขี้ยวแก้วแววฟ้ามาลัย
หาวเป็นดาวเดือนรวีวร
แปดกรสี่หน้าสูงใหญ่…”

ว่ากันว่าไม่มีตัวละครในเทพปกรณัมของชาติใดในโลก จะมีวิธีเกิดอันงามสง่ากว่าหนุมานชาญสมรอีกแล้ว

เคยมีผู้อธิบายว่า หนุมานมีร่างกายใหญ่โตเมื่อตอนเกิด เพียงเพื่อสร้างความประทับใจแรกเห็นหรือ first impression ให้ ‘อลงการ์’ สมกับตำแหน่งพระเอกเท่านั้น

หากมีขนาดเท่าลิงเล็กๆ แล้วทะยานขึ้นไปลอยกลางอากาศ ใครๆ คงเขม้นมองไม่เห็นกุณฑลขนเพชร เขี้ยวแก้ว มิหนำซ้ำเมื่อหาวเป็นดาวเป็นเดือน คงมีขนาดไม่เกินเหรียญสิบสตางค์

กำเนิดหนุมานคงจืดไปอักโข

ด้วยเหตุนี้จึงต้องให้ตัวโตเข้าไว้ก่อน ส่วนเวลาอื่นๆ ก็เป็นวานรน้อยธรรมดา

สังเกตได้ว่า เมื่อกลับลงมาที่พื้นดินแล้ว คุณแม่สวาหะก็อุ้ม กอดจูบ แล้วให้นมกินเหมือนแม่ลูกทั่วๆ ไปได้อย่างสะดวก

เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต ที่หนุมานผู้อาภัพจะได้กินนมแม่

คุณแม่สวาหะซึ่งโดยแท้จริงมีสถานะเป็นลูกกษัตริย์ เศร้าโศกที่บุตรเกิดมาท่ามกลางความขาดแคลน มิหนำซ้ำคุณแม่เองก็จะไม่ได้อยู่เลี้ยงลูก แต่ไม่บอกเหตุผลว่าทำไม

เป็นไปได้ว่า หลังจากที่ต้องยืนตีนเดียวเหนี่ยวกินลมตั้งแต่เด็กจนสาว ต้องอุ้มท้องทั้งที่อยู่ในลักษณะพิลึกพิลั่นนั้นอีก 30 เดือน อีกทั้งคุณลูกยังเผ่นโผนโจนทะยานออกจากปากให้อกสั่นขวัญแขวนอีก คุุณแม่สวาหะจึงเซ็งชีวิตแบบเดิมๆ เต็มที

เดินออกไปหาชีวิตใหม่ เริ่มต้นใหม่ คงดีกว่านั่งเลี้ยงลูกซึ่งมีแนวโน้ม (แน่นอน) ว่าจะซนเหมือนลิง

ที่สำคัญคือ ลูกอยู่ทางนี้พระพายก็ช่วยดูแลอยู่แล้ว

คุณแม่สวาหะจึงให้ลูกฝากเนื้อฝากตัวกับพระพาย และสั่งไว้ด้วยว่า ไปภายหน้า หากมีใครมาทักเรื่องกุณฑลขนเพชรเขี้ยวมณี’ ก็ให้รู้ว่านั่นคือพระนารายณ์อวตารมาปราบยักษ์

ส่วนพ่อทูนหัว—คือพระพาย ก็ให้ ‘ชื่อพระราชทาน’ ตามคำสั่งของพระอิศวรว่า ‘หนุมานชาญสมร’ แถมยังแบ่งกำลังของตนให้ด้วย

การที่ได้กำลังทั้งจากพระอิศวรและจากพระพาย อาจมีส่วนให้หนุมานเป็นเด็ก ‘ไฮเปอร์’ (hyperactive) อยู่สุขไม่ค่อยได้ ซึ่งจะทำความเดือดร้อนให้ตนเองหลายครั้งในอนาคต

หลังจากที่รับพรจากคุณแม่สวาหะและคุณพ่อพระพายแล้ว หนุมานก็เหาะตะเหร็ดเตร็ดเตร่ไปอย่างไม่มีจุดหมาย คล้ายๆ กันกับเด็กจรจัดที่เห็นกันทุกวันนี้

เมื่อมาถึงสวนที่ผลหมากรากไม้มากมาย ก็เข้าเด็ดกิน แถมยังทึ้งใบหักกิ่งจนระเนระนาด ตามประสาเด็ก ‘พ่อแม่ไม่สั่งสอน’

หนุมานไม่รู้เลยว่า เจ้าของสวนดังกล่าวคือพระอุมา ซึ่งพอเห็นวานร

“ตัวน้อยกระจ้อยกระจิริด
ขาวขจิตแลเลื่อมประภัสสร”

ซนเหลือรับประทาน ก็สาปให้กำลังลดลงกึ่งหนึ่ง จะได้ซนน้อยลงไป

แม้หนุมานน้อยจะกราบขอโทษ จนพระอุมาหายพิโรธแล้ว แต่ก็ไม่อาจแก้ไขคำสาปได้ พระอุมาจึงบอกว่าหากพระรามลูบหัวตลอดหางเมื่อใดก็จะพ้นคำสาป

จากวันนั้นหนุมานก็เที่ยวเล่นซุกซน (น้อยลง) ตามป่าเขาลำเนาห้วย ตะลอนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่งพระพายนึกออก จึงตามตัวจนเจอ แล้วพาไปเฝ้าพระอิศวร

พระอิศวรเห็น ‘พระกำลัง’ และเทพอาวุธที่กลายเป็นวานรเผือกผู้ ‘ท่วงทีแกล้วกล้า’ ก็ทรงเอ็นดู สอนมนตร์ต่างๆ ให้ สอนวิธีแปลงกาย หายตัว อีกทั้งยังให้ร่างกายคงทน หนังเหนียว อาวุธใดๆ ก็ทำร้ายไม่ได้

ไม่แต่เท่านั้น ยังอวยพรให้อายุยืนชั่วกัลปาวสาน หากตายแล้วให้กลับเป็นขึ้นมาอีก

จากวานรจรจัด หนุมานได้รับการศึกษายอดเยี่ยมจาก ‘อาจารย์ใหญ่’ ที่สุดของสามโลก แถมยังได้รับใช้ใกล้ชิด ได้อยู่ในสังคมระดับสูงส่งกว่าไฮโซใดๆ

“หนุมานฤทธิไกรใจกล้า
รับพรเรียนเวทวิทยา
ของพระอิศราเรืองชัย
ชำนาญในการประกอบฤทธิ์
ตบะกิจพิธีก็จำได้
เฝ้าแหนสนิทติดพันไป
ในใต้เบื้องบาทพระศุลี”

เมื่อเห็นว่าหนุมานพร้อมแล้ว พระอิศวรจึงมีบัญชาให้น้าชายสองคนของหนุมานขึ้นไปเฝ้า

น้าพาลี (พระยากากาศ) กับน้าสุครีพซึ่งโดนคุณตาโคดมสาปให้เป็นลิงว่ายน้ำไปในอดีต บัดนี้ครองเมืองขีดขินซึ่งพระอินทร์และพระอาทิตย์ตามไปสร้างให้ เพราะทนไม่ได้ที่จะเห็นลูกห้อยโหนอยู่ตามชายน้ำราวกับเป็นลิงไร้บรรดาศักดิ์

เมื่อคุณน้าทั้งสองมาถึง พระอิศวรก็แนะนำให้รู้จักหนุมานคุณหลานชาย สั่งให้คุณน้าเอาไปอยู่ด้วยที่เมืองขีดขิน ท่ามกลางความยินดีของทุกฝ่าย

พร้อมกันก็แถม ‘ชมพูพาน’ ซึ่งพระอิศวรชุบขึ้นจากเหงื่อไคลของพระองค์ ให้ไปเป็นลูกเลี้ยงของพาลี

ชมพูพานจึงมีฐานะเพื่อนร่วมรุ่นกับหนุมาน มีอาจารย์เดียวกันคือพระอิศวร เพียงแต่ชมพูพานเมเจ้อร์ทางอายุรเวท หากเป็นสมัยนี้คงต้องเรียกว่า นายแพทย์ชมพูพาน (M.D.)

หนุมานหนุ่มพร้อมแล้วด้วยคุณสมบัติทุกประการสำหรับอนาคตทหารเอกแห่งพระราม

‘กระบี่ไร้เทียมทาน’ ผู้นี้มุ่งมาดไปข้างหน้า ทิ้งอดีตวานรน้อยกำพร้าแม่ไว้เบื้องหลัง และไม่เคยนำกลับมาคิดให้เป็นเครื่องถ่วงชีวิตอีกเลย